Grace bijna 3 jaar
Over 4 dagen wordt Grace alweer 3 jaar. Dit jaar is ze zich er heel erg bewust van dat ze jarig is. De buurtkindertjes zijn uitgenodigd en ik heb in de afgelopen weken er een queeste van gemaakt haar een taart te bakken die ze lekker vindt. Al weken kijkt ze verlangend naar haar feestjurk en dansschoentjes die ze op deze dag aan mag. En –als ze denkt dat ik niet kijk- trekt ze haar schoenen alsnog stiekem aan. Stilletjes genietend van het resultaat. Laat die verjaardag maar komen, Grace is er klaar voor.
Een echt meisjemeisje
In drie jaar tijd is ze uitgegroeid tot een echt meisjemeisje. Mocht je haar anders aanspreken dan is ze niet te beroerd om je eraan te herinneren dat ze een meisje. Dat ondervond een verkoopster enkele weken geleden ook. Grace kreeg iets en zoals dat verkopers in kinderwinkels betaamt, gaan ze dan het gesprek aan met zo’n kind. Nadat ze Grace gevraagd had of het voor haar was en Grace hierop bevestigend antwoordde, maakte ze de fout om te zeggen “Nou, dan ben jij wel een bofkont, zeg”. Grace keek haar boos aan en verbeterde met “Ik ben geen bofkont, ik ben een MEISJE”. Schaam, schaam, schaam.
Gelukkig laat ze op andere momenten weer heel goed zien dat ze opgevoed is. Ik glunder dan ook haast van trots wanneer ze mij in het openbaar vraagt “Mama, kun je mij even helpen, alsjeblieft?” Die blikken van omstanders.…ha ha ha. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik haar achter het behang kan plakken of ik heen en weer blijf lopen tussen woonkamer en de trap, maar toch…als ik dat vergelijk met andere kinderen is ze heel okay.
Ze is een meisje dat geniet van kunst, cultuur, Fashion en onder de mensen zijn. Met deze eigenschappen past ze dus prima in een stad. Altijd voldoende mensen om je heen, altijd voldoende bezienswaardigheden en genoeg winkels met een interessant aanbod. Ik had me geen beter kind kunnen voorstellen.
Ze is dol op kleding. Als ik voor mijzelf ga winkelen, neem ik haar mee. Naast dat het heel gezellig is, is het handig. Ze heeft overal een mening over en weet zeer zeker wat ze wel mooi vindt. Ik vind het leuk dat ze een eigen mening heeft. Als ze iets uit het kledingrek pakt wat ik spuuglelijk vindt, maar zij vindt het mooi dan zal ze zich ook niet laten ompraten.
Zo waren we laatst op de lingerie afdeling van de H&M. Ze heeft alle mensen op de afdeling aan het lachen gekregen door verschillende setjes uit de rekken te graaien en dan te verzuchten “Wat prachtig”. Haar lievelingskleur is groen, dus toen ze een glimmend groen setje zag en verzuchte “Die wil ik hebben”, heb ik toch maar even vermanend gezegd dat ze dat mag over 14 jaar. Het onheil was toen al geschied, verschillende vrouwen proestten het uit van het lachen.
Grote zus
In het afgelopen jaar is Grace echt gegroeid in haar rol als grote zus. Vaak hoor je mensen zeggen dat het leuk is als broertjes en zusjes dicht op elkaar volgen. Zelf was ik nooit deze mening aangedaan. Ik vond het vooral bij mijn eerste belangrijk een goede band op te bouwen voordat het noodgedwongen moet wennen aan aandacht delen. Het is zo’n ongelofelijke luxe dat je 100% onverdeelde aandacht kunt geven, dat besef je pas achteraf. Want bij een tweede heb je die luxe nooit weer.
Nu ervaar ik dat het zich uitbetaald dat we al jaren een band hebben en elkaar door en door kennen. Ze is oud genoeg dat je haar dingen verbaal kunt uitleggen en ze is heel goed in haar emoties onder woorden brengen. Want anders blijft het natuurlijk maar een monoloog zonder dat je weet wat er in dat koppie omgaat maar wel verwacht dat het zich aanpast aan de nieuwe situatie. Ze is oud genoeg om haar eigen ding te doen. Zelfstandig zonder mijn hulp. Niet omdat ze moet maar omdat ze daar aan toe is. Zonder dat het van haar gevraagd wordt, neemt ze ook een beschermende rol op zich. Niemand moet aan Bailey komen want dat is haar zusje.
Nu Bailey ouder wordt kunnen ze ontzettend leuk met zijn tweeën spelen. Ze begrijpt dat Bailey haar toren omver duwt omdat dit haar manier van spelen met blokken is. En Grace wordt niet boos maar bouwt binnen recordtijd de blokken op tot weer een nieuwe toren. Natuurlijk heeft ze haar momenten dat ze even genoeg van haar zusje heeft en op haar afreageert. Maar over het algemeen is het twee handen op één buik.
Niet vies van divagedrag
Ze is niet vies van divagedrag. Als ze even naar de wc moet om te poepen, stuurt ze mij naar buiten onder de woorden “Mamma, ik heb even wat privacy nodig”. Ik mag terugkeren zodra ze klaar is. Bij alles wat ze mooi vindt, zegt ze dat ze het hebben wil. Weken van tevoren, liet ze weten wat ze hebben wil en nog steeds ziet ze dagelijks iets wat op haar lijstje moet. Toen Simon haar van de week zei dat ze op haar verjaardag niet alles krijgt wat ze wil omdat we daar niet genoeg centjes voor hebben, antwoordde ze laconiek “Maar Jezus wel”.
Met andere woorden, ze is ook een heel gelovig meisje dat ze eerst aan Jezus denkt in plaats van aan Sinterklaas. We doen nog steeds niet aan Sinterklaas. Ze weet prima wat dat is. Op haar kinderdagverblijf doen ze er wel aan vandaar dat ze verschillende liedjes kent die ze dan trots laat horen. Ook het welbekende snoepgoed is haar niet vreemd omdat we dat als sinds eind augustus in huis hebben. Maar als ze mij vraagt of hij bestaat zeg ik gewoon nee. Van mij mag ze best een schoen zetten, maar ik vertel haar wel dat wij er dan iets in doen en dat de ouders van andere kinderen dat ook doen en niet Sinterklaas. Dat lijkt ze best te begrijpen. Ze is niet jaloers omdat wij geen Sinterklaas vieren en stelt ook geen waarom-vragen. Meestal leg ik haar uit dat zij voor haar verjaardag cadeaus krijgt en straks met kerst ook nog eens. Daar hang ik ook geen Kerstmantheorie aan. In dit huishouden weten de kids dat je cadeaus van papa en mama krijgt en dat ze daar hard voor werken.
Maar we maken het niet zwaar voor ze. Eigenkijk krijgen ze het hele jaar door cadeaus. Een verjaardag is gewoon een extra gelegenheid om nieuwe spullen te krijgen. Een dag waarop je in het zonnetje wordt gezet. Het voedsel mag uitkiezen en (bijna) alles mag.
Streng doch rechtvaardig
Als je me nu vraagt wat mijn opvoedstijl is dan antwoordt ik meestal; streng doch rechtvaardig. Ik ben zeer consequent naar de kinderen toe. Niet vies van straffen als dat nodig is. De hoek of de trap worden in dit huishouden goed gebruikt. Ondanks dat Grace het er soms niet mee eens is, heeft ze vaak best heel goed door wat voor een stouts ze gedaan heeft. Als het erop aankomt ben ik wel relaxt. Ik laat me niet gek maken. Ik weet heel goed wat mijn kinderen kunnen en toe in staat zijn. Maar ik probeer we wel uit te dagen het beste in zichzelf naar boven te brengen, zonder druk op ze te leggen. Binnen bepaalde grenzen hebben ze genoeg vrijheid en ruimte om zich te ontwikkelen. Vanuit die theorie moet ook veel mogelijk zijn.
Grace hoeft niet perse kinderprogramma’s te kijken omdat die voor kinderen bestemd zijn. Het is mooi als ze dat wil, maar als ze een dansshow op MTV wil kijken vindt ik het ook goed. Ze mogen me aanspreken met ‘je’ en ‘jij’. Grace zegt regelmatig “mama jij bent toch mijn vriendinnetje?” Tja als ze winkelend naast mij loopt en over van alles en nog wat praat, kan ze dat idee wel hebben. We doen heel veel leuke dingen. Maar ik probeer ook om alledaagse dingen zoals boodschappen halen leuk te houden en avontuurlijk. Ik ben heel toegankelijk en laagdrempelig voor haar. Maar om nu te zeggen vriendinnetje? Het is mooi dat ze het zo ervaart maar als puntje bij paaltje komt ben ik gewoon haar moeder naar wie ze ook gewoon regelmatig moet luisteren. Wel hoop ik dat later als ze groot is, en het niet meer vanzelfsprekend is dat ze alles met mij deelt ze dat ik dan nog steeds laagdrempelig genoeg ben zodat ze dat nog steeds doet.
Net zoals vorig jaar kende deze herfst weer een aantal prachtige zonovergoten dagen. Voor ons het sein om naar buiten
te gaan. Binnenzitten kunnen we ook nog op een druilerige winterdag. Grace voorzien van pop en regenlaarzen maakte de plaatselijke plassen onveilig .
Bailey bleef netjes in haar buggy zitten maar had stiekem toch graag meegedaan.
